België organiseert. Dat zit diep in ons DNA. Maar wat vandaag vanzelfsprekend lijkt, is dat niet. We organiseren festivals, congressen, vakbeurzen, sportwedstrijden, bedrijfsfeesten, culturele evenementen, buurtinitiatieven en alles daartussen. Groot en klein, professioneel en vrijwillig.
Hoewel hun realiteit verschilt, hoort Tom Bellens, CEO van onze content partner MediaMixer, steeds vaker dezelfde bezorgdheid terugkomen. En dan gaat het niet over creativiteit, niet over ambitie maar wel over de vraag of bezoekers nog voldoende beseffen wat er nodig is om evenementen mogelijk te maken.
De rekening klopt steeds moeilijker
De verwachtingen ten aanzien van organisatoren stijgen voortdurend. Veiligheid, duurzaamheid, inclusie, toegankelijkheid en professionalisering zijn terecht belangrijker geworden. Maar tegelijk zien we evoluties waar minder over gesproken wordt.
Congressen en seminaries kampen steeds vaker met no-shows van deelnemers die zich wel inschrijven maar uiteindelijk niet opdagen of pas op het laatste moment afhaken. Dat lijkt onschuldig, maar heeft een directe impact op catering, logistiek, budgetten en planning.
Op festivals en evenementen zien we dan weer dat bezoekers vaker vooraf drinken, waardoor consumptie-inkomsten onder druk komen te staan. Voor grote evenementen is dat misschien vervelend. Voor kleinere organisaties kan het een wezenlijk verschil maken tussen winst en verlies.
Daarnaast merken organisatoren, vrijwilligers en medewerkers steeds vaker dat respect niet langer vanzelfsprekend is. Verbale agressie, grensoverschrijdend gedrag en een steeds lagere tolerantie voor tegenslagen of wachttijden zetten mensen onder druk die vaak vrijwillig of met veel engagement evenementen mogelijk maken.
Ook hulpverleners en veiligheidsmedewerkers krijgen hier steeds vaker mee te maken. Mensen die zich inzetten voor de veiligheid van bezoekers zouden nooit het mikpunt mogen worden van frustraties of agressie.
Op zichzelf lijken dat misschien kleine zaken. Maar samen vertellen ze een groter verhaal.Een verhaal over hoe we als samenleving omgaan met evenementen, met vrijwilligerswerk, met engagement en met elkaar. En precies daarom mogen we deze signalen niet negeren.
Een evenement is geen vanzelfsprekendheid
Misschien moeten we opnieuw durven spreken over een moderne vorm van event-etiquette. Niet over ouderwetse regels, maar over wederzijds respect.
Wanneer je inschrijft voor een evenement, kom je opdagen. Wanneer je toch niet kan komen, laat je iets weten. Je behandelt medewerkers en vrijwilligers met respect. Je respecteert veiligheidsmaatregelen. Je beseft dat achter een ticket of deelnameprijs een hele organisatie schuilgaat. Voor niets gaat ook in onze sector de zon niet op.
Respect is ook een vorm van veiligheid
Wanneer we over veiligheid spreken, denken we spontaan aan security, noodplannen of hulpdiensten. Maar veiligheid begint veel vroeger. Ze begint bij respect. Respect voor medewerkers, vrijwilligers, leveranciers, hulpverleners, organisatoren en andere bezoekers.
De toename van verbale agressie en grensoverschrijdend gedrag is geen exclusief eventprobleem. We zien het breder in de samenleving. Maar evenementen functioneren als een vergrootglas. Wat in de maatschappij leeft, zien we ook op onze evenementen verschijnen. En precies daarom kunnen organisatoren dit niet alleen oplossen.
Verantwoordelijkheid werkt in twee richtingen
De eventsector heeft de voorbije jaren enorme stappen gezet. Organisatoren investeren meer dan ooit in veiligheid, opleiding, duurzaamheid en kwaliteit. Dat is positief. Maar verantwoordelijkheid werkt in twee richtingen.
Misschien moeten we als sector niet alleen blijven praten over wat organisatoren beter kunnen doen, maar ook over wat bezoekers kunnen bijdragen aan het succes van een evenement. Want evenementen zijn geen consumptieproducten. Het zijn ontmoetingsplaatsen die enkel bestaan dankzij het engagement van duizenden, vaak vrijwillige, mensen.
Verbinden in plaats van verdelen
In een tijd waarin polarisatie steeds zichtbaarder wordt, hebben evenementen een unieke maatschappelijke rol. Ze brengen mensen samen. Dat is ook waarom we als sector moeten blijven investeren in kennisdeling, professionalisering en samenwerking. Niet alleen tussen organisatoren, maar tussen alle spelers van het ecosysteem: organisatoren, leveranciers, freelancers, locaties, overheden, onderwijsinstellingen en bezoekers. Een sterke sector bouw je niet door uit te sluiten, maar door te verbinden.
Wat als we stoppen met organiseren?
Dat is misschien de belangrijkste vraag. Wanneer een evenement verdwijnt, verdwijnt er meer dan een activiteit uit de agenda. Er verdwijnt een ontmoetingsplek, een traditie, een gemeenschap, een stukje sociaal weefsel.
Organisatoren twijfelen vandaag steeds vaker. Niet omdat ze geen ideeën meer hebben. Maar omdat de inspanning groter wordt en het respect soms kleiner lijkt te worden. Dat mogen we niet normaliseren. Misschien hebben we geen nieuwe regels nodig, maar wel een nieuwe bewustwording.
Organiseren zit in ons Belgisch DNA. Maar als we willen dat die traditie blijft bestaan, zullen organisatoren én bezoekers opnieuw partners moeten worden. Want evenementen maken we niet voor elkaar. We maken ze met elkaar.
Waarom we deze verhalen moeten blijven vertellen
De eventsector wordt vaak zichtbaar op het moment dat er iets misloopt. Wanneer een evenement wordt afgelast, wanneer er veiligheidsproblemen zijn of wanneer mobiliteit, overlast of budgetten ter discussie staan.
Maar veel minder vaak vertellen we het verhaal van wat er allemaal nodig is om evenementen mogelijk te maken. Nochtans verdient dat verhaal aandacht. Want achter elk congres, festival, sportevent, bedrijfsfeest of lokaal initiatief schuilen mensen die verbinden, organiseren, investeren en risico’s nemen. Professionals, vrijwilligers, leveranciers, partners en hulpdiensten die vaak maandenlang werken aan enkele uren beleving.
Misschien hebben we als sector te lang gedacht dat die inspanningen vanzelfsprekend waren. Net daarom is het belangrijk dat we deze verhalen blijven vertellen. Niet om medelijden te vragen. Niet om kritiek te vermijden. Maar om meer begrip te creëren voor de waarde die evenementen hebben voor onze samenleving.
Het is onze verantwoordelijkheid om die verhalen mee naar boven te brengen. Niet vanuit één organisatie of één segment van de sector, maar vanuit de overtuiging dat een sterke evenementencultuur ook nood heeft aan sterke verhalen.
Want wat mensen begrijpen, zullen ze sneller waarderen. En wat mensen waarderen, zullen ze ook sneller helpen beschermen.
Door Tom Bellens, CEO MediaMixer
